Nuwara Eliya

Nuwara Eliya is een bergdorp, en we hebben al eerdere positieve ervaringen met afgelegen bergdorpen dus we zien het zitten. Maar helaas is het toch ver zoeken naar wat deze plek zo bijzonder maakt. Volgens reisgidsen heeft de plek wat weg van een Brits dorp met koloniale gebouwen en netjes onderhouden Engelse tuinen, maar wij zien enkel een stinkend viskraam voor de deur, waar de vis op een houten tafel ligt, niet gekoeld, van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat. En wat ze van Engeland hebben overgenomen lijkt enkel het weer. Het regent quasi de hele tijd dat we hier zijn. De omgeving heeft eindeloze glooiende heuvels en watervallen, maar het is echt geen weer om een hond door te jagen, dus we bekijken ze eens van ver vanuit een tuktuk.

We zitten in de homestay Shevyhaws, dat we omdopen tot Shabbyhaws. De eigenaar bedoelt het goed en is zeer vriendelijk, maar de plek is klam en koud. Onze natgeregende kleren hangen 2 dagen op een rek zonder droog te worden. Om ze toch opnieuw wat gezelliger te maken steek ik ze binnen bij de lokale wasserette. Maar die vraagt het driedubbele van alles wat we ooit betaalden voor een wasbeurt en verliest ook nog eens Sam haar broek.

Gelukkig is hier wel een lichtpuntje te bespeuren in deze troosteloze stad, niemand minder dan de Lokko family! Wanneer ze de tweede avond gearriveerd zijn in hun hotel springen we in een tuktuk om ze daar te gaan opzoeken. In de lobby geraken we aan de praat met de vader van de eigenaar van het hotel, die vervolgens een Singalees volksliedje ten berde brengt waar onze oren nog zeer van doen. Zo’n geste kunnen Senne en Lokko enkel beantwoorden met de Belpop klassieker ‘positivo’. Het originele tweemansorkest staat even zijn instrument af en ‘Senne en Lokko’ kunnen eraan beginnen. Een groep Japanse toeristen danst op en neer en filmt het hele gebeuren, als daar maar geen tour van komt!

De dag erna staat een grote activiteit op de planning: een randonée naar de Horton Plains. Dat is een nationaal park met wilde grassen, dichtbegroeide bossen, rotsachtige paden, watervallen, en vervolgens nog wat wildlife zoals herten en luipaarden. We kunnen een lus maken van bijna 10 kilometer die ons langs enkele mooie punten brengt zoals Baker’s Falls en World’s End. Het einde van de wereld, dat we hoegenaamd daar gaan uitkomen deze laatste week van onze reis!

Zoals wel vaker op reis beslis je om iets te doen, in dit geval een casual hike, en is het plots een uur verder en vraag je je af hoe je in godsnaam in deze situatie bent beland. Ik stel me die vraag als de driver richting de Horton Plains wandeling nog even 2000 meter hoogte moet overbruggen en we met onze auto in eerste versnelling in de complete dichte mist een berg oprijden. Na een tijdje komen we aan, nog steeds in de dikke mist, je ziet bijna geen hand ver, en betalen we de belachelijke inkom van 25 euro. Het is de duurste wandeling die we ooit maakten. De mist kan maar beter wegtrekken. Gelukkig gebeurt dat ook tijdens de wandeling en en ook de regen van de voorbije dagen houdt er even mee op tot we klaar zijn met de wandeling.

De eerste stop zijn de Baker’s Falls, een hele mooie waterval die met de overtollige regen van de laatste dagen zeker op z’n best is.

Gezwind gaat het verder naar World’s End! Dat is niets minder dan een dramatische klif van bijna een kilometer diep, recht naar beneden. We zijn zeer enthousiast maar een half uurtje voor we er zijn komt de mist opzetten en we zien niets minder dan een mistige leegte. We wachten er nog een tijdje in de miezerregen, maar het ziet er naar uit dat het einde van de wereld zich niet zal openbaren dus we trekken verder.

Ook mini-World’s End, iets verderop, laat zich niet zien dus we zetten de wandeling verder. Op het einde doen we nog een picknick bij wat sambar-herten.

Eén van de redenen om Sri Lanka te bezoeken is de treinreis tussen Nuwara Eliya en het dorpje Ella. Maar door de landslides is de spoorweg al enkele weken kapot dus we hebben het plan al opgeborgen. Echter, onze laatste dag in Nuwara Eliya blijkt het treintje voor de eerste keer terug te rijden. Dat laten we ons geen twee keer zeggen! We gooien ons reisplan om en staan de volgende ochtend klaar in het station om de kaartjes te kopen. So long, Nuwara depresivya!

Wanneer onze kinderen in opperbeste stemming gelijk aapjes in de trein hangen komt de controleur toch eens verzoeken om het wat rustiger aan te doen, maar naar buiten hangen terwijl de trein rijdt is dan weer geen enkel probleem :)

Sommige Instagram toeristen hangen echt helemaal uit de trein geleund, het is een wonder dat ze geen opengespatte hoofden incasseren. Toch even vermelden dat we wat gezeurd hebben met onderstaande foto en die getrokken hebben terwijl we stil stonden aan een stationnetje.

We arriveren na een uurtje of drie in het dorpje Ella. We drinken nog iets in een caféetje en daarna splitsen opnieuw de wegen met de Lokko Family. We spreken af binnen een paar dagen in (hopelijk) zonnigere oorden in het Zuiden van Sri Lanka waar we nog enkele dagen zon, zee en kerst hebben gepland!

We zijn slechts kort in Ella, maar het lijkt een mooi stadje. We bezoeken nog de Nine Arch Bridge waar we nog wat mogen spoorlopen. Het is weliswaar een toeristisch stadje, maar het uitzicht, helemaal tussen de bergen, is echt prachtig. Het is een ideale plek om brommertochten te doen. Maar wij hebben het gehad met dit Belgisch weer en zetten de koers verder naar het Zuiden.

Liefs,