We vullen en voelen we mekaar ondertussen zo goed aan en zijn er nog zoveel meer dingen te zien. Enerzijds weten we dat we altijd zullen blijven reizen, anderzijds beseffen we dat dat niet meer voor 6 maand met vier zal zijn. En zo hinken we de laatste dagen van het ene op het andere been. De helft van ons lijf wil hier blijven, de helft wil naar huis.

De Leeuwenrots is minstens zo mooi is als je’m vanop afstand kan bekijken. Een kilometer verderop ligt Pidurangala, “slechts” 199 meter hoog en dat schijnt een toffe klim te zijn, met een prachtig zicht op z’n bekendere broer. Maar first things first: hallo, Lokko?

De Taj Mahal is naast een ongelofelijk indrukwekkend gebouw ook een prachtige green screen waar iedereen dezelfde foto neemt en denkt dat de zijne de origineelste is. Heel grappig om zien, maar we doen uiteraard gewoon vrolijk mee, met kleine oogjes.

Omdat we gisteren de toelatingsproef goed hebben afgelegd, mogen we nu elk op onze eigen kameel rijden. Iedereen is nog moe, dus we doen het deze keer in stilte. De ochtendzon in de rug, het zachte hobbelen, de meditatieve kamelenbelletjes,… het heeft niet veel gescheeld, België, of we waren verhuisd.

Het weerzien met Meme Toren en Erna is uiteraard de max. Ze regelen alles old-school, wandelen een reisbureautje binnen en wandelen weer buiten omdat ‘t te duur is. Op een namiddag bezoeken ze het folkloristisch museum in Udaipur en tegen de avond hebben ze via een gids 6 tickets gefixt voor een traditionele dansvoorstelling die anders altijd bomvol zit.

We spotten pauwen, hertjes, wilde zwijnen en dan - net op ‘t moment dat je denkt: “dit zouden even goed de Ardennen kunnen zijn” - een vrolijke bende langur-aapjes.

Als de Uber ons de volgende morgen ergens afzet onder een of andere louche brug maken we voor de eerste keer kennis met de Indische chaos: een totaal verkeersinfarct vol toeterende tuktuk’s, auto’s en mega veel mensen. “Ik vrees dat dit het station is, jongens.”

Sam en Robin zijn verontwaardigd en hadden zich het einde van de wereld helemaal anders voorgesteld. “Deze storm, bro, 1 grote scam.” (Ah ja, dat hebben we nog niet gezegd, papa en mama zijn hier niet meer. Bij gebrek aan vrienden zijn Griet en ik ondertussen “bro” geworden.)

De kok, de conciërge, de medewerker en de eigenaar bereiden ons ontbijt, maar ze zijn alle vier stomverbaasd dat we daar ook graag iets bij willen drinken. Ze springen op de brommer en komen vijf minuten later terug met koffie en juices van in ‘t supermarktje naast de deur. Ze doen hun best, zoveel is zeker, en wij moeten er vooral goed om lachen.

De kabelbaan brengt ons in 20 minuutjes 8 kilometer verder langs een pyloon of 9 die elk ongeveer 175 meter boven de zee staan. We gaan daar niet flauw over doen: het hele gezin knijpt z’n billen dicht als de gondel zo’n pyloon passeert en extra vaart krijgt vlak voor de volgende bergaf.

Sam en Robin zijn nog steeds prachtige en altijd maar meer volwassen reisgezellen, Griet is haar heerlijk nuchtere zelf, Uncle Ho groet ‘s ochtends de dingen, de neonverlichting is kitsch en de karaoke hilarisch luid. Anders dan verwacht, maar de glimlach en de schoonheid zitten altijd ergens verstopt.