Laatste land op ons lijstje: Sri Lanka

Deze keer vliegen we met Sri Lanka Airlines naar Colombo, de hoofdstad van Sri Lanka. Het laatste land op ons lijstje. Als we meer tijd zouden gehad hebben (en ik weet dat dit raar kan klinken) zouden we graag over land in India naar het Zuiden gereisd zijn. Onderweg nog even stoppen in Ellora, daar is naar het schijnt een prachtige uit de rots gehouwen klooster en tempel, en nadien nog eens langs Hampi voor nog wat mooie tempels en Jurrasic Park vibes, zo tot in het Zuiden, naar de westelijke provincies Kerala en Goa. We zijn heel erg benieuwd hoe verschillend het Zuiden van het Noorden is hier in India. En nadien nog even oversteken naar de zuidoostelijke hoek van India, naar Tamil Nadu, voor nog wat kleurrijke Hindu tempels. Maar dat zal voor een andere keer zijn :)

Na drie weken stoffig en woestijnig Rajasthan zijn we écht toe aan wandelen, groen, water en frisse lucht. Wanneer we op de luchthaven van New Delhi enkele uren wachten voor we opstijgen, zien we de hele tijd de zon achter een dikke laag smog. De mensen die hier wonen zien de zon gewoonweg niet meer door de dikke mist die in de lucht hangt. Crazy.

We komen aan rond 22 uur in Colombo, en als we buitenkomen op zoek naar een taxi voelen we ons bijna onoverwinnelijk. Laat arriveren? Taxi zoeken? Na India hebben we gelijk geen schrik meer voor niets ;) Onze driver rijdt met ons vanop de luchthaven een klein half uurtje naar Negombo, een rustige plaats vanwaar we morgen zullen verder reizen, het binnenland van Sri Lanka in. We rijden 25 minuten in stilte. Twee keer horen we een andere auto toeteren. We zitten zelf muisstil, genietend en in stilte. Ongelooflijk dit verschil.

Onze Homestay is super chique. We hebben een soort dubbele kamer, met de kindjes hun twee bedden op de mezzanine. Het is warm, veel warmer dan in India. De bedden zijn fantastisch; propere katoenen lakens (geen dikke muffige dekens), een moderne badkamer die niet ruikt naar zakjes chemische geurverfrissers, een harde straal uit de douche, en vooral ook een douche die niet gewoon in het midden van de badkamer boven de wc hangt. Efkens genieten toch van dit alles. Echter niet voor lang, want de volgende middag reizen we alweer verder. Maar eerst springen we nog eens in het zwembad, dat is lang geleden. Onderweg naar de volgende bestemming stoppen we nog voor een eerste lokaal restaurantje waar we vriendelijk verzocht worden met onze handen te eten. Dat blijkt met die curry’s toch niet zo evident!

We reizen eerst naar Anuradhapura, 4 uur noordwaarts en het binnenland in. Sri Lanka is absoluut het land van de lettergrepen! het lijkt ook alsof de medeklinkers allemaal onderling inwisselbaar zijn. Arunadhapura, Anuradhapura, de Pidurangala rock, of de Pirudangala rock, … het klinkt allemaal even gek. Het Lake Wave Hotel brengt ons wel weer met onze voetjes op de grond wat betreft het luxe gevoel. De benedenverdieping heeft de allures van een jeugdhuis, maar er staat een pooltafel en we maken er handig gebruik van om onze kinderen deze nieuwe sport aan te leren. De eigenaar vertelt ons over de nieuwe president, een toffe democratische peer die na 60 jaar de corrupte president heeft vervangen, maar ook over de tegenslagen die ze hier al te verduren hebben gekregen, waaronder dus twee weken geleden de vernietigende cycloon Ditwah.

We nemen ‘s avonds een tuktuk om ons naar een restaurantje te brengen en wanneer we een prijs afspreken zijn we niet helemaal zeker of hij nu 200 of 2000 roepies bedoelde, we hebben hier echt geen idee van de prijzen. Het blijkt 200 te zijn, ofwel 60 cent. Maar de tuktuk drivers brengen ons ook helemaal in verwarring. Iets later nemen we er eentje en wanneer we de prijs vragen zegt hij ‘wat zou je willen geven?’, en een andere tuktuk driver die ons met zijn stereo installatie op 11 door de straten bolt zegt op het einde van de rit ‘het is voor niets! Ik vond het plezant.’ Rare jongens, die Singalezen. We begrijpen er werkelijk geen snars van.

De volgende dag staat Anura-dingens op de planning. De eigenaar van ons hotel raadt ons af om het met de fiets te doen, ‘veel te ver’, maar we laten ons niet ompraten en huren elk een fiets aan de start van de site. Het vriendelijke vrouwtje toont ons eerst nog eens tot waar het water kwam tijdens de storm en floodings, en rekent ons daarna 32 euroots aan voor 4 doenbare fietskes. We betalen het met plezier, want we hebben wel zin in wat beweging.

Anuradhapura is Sri Lanka’s (toen Ceylon) eerste hoofdstad die meer dan duizend jaar heeft bestaan en nu een ruïne complex is, vergelijkbaar met het Forum Romanum in Rome. Het is een UNESCO World Heritage site, die samen met Dambulla en Polonnaruwa onderdeel is van de zogenaamde ‘culturele driehoek’, met de drie belangrijke hoofdsteden van de vroegere koninkrijken in Sri Lanka. De stad werd gesticht door prins Vijaya die uit India werd verbannen en er hier dan maar het beste van maakte. Ergens halverwege bekeerde hij zich tot het boeddhisme en zo werd deze stad ook de hoofdstad van het boeddhisme, en geraakte deze plaats volgebouwd met gigantische stoepa’s, kloosters en andere boeddhistische monumenten. Rond dezelfde tijd hadden we in Europa de Griekse staten Athene en Sparta die groot en machtig waren, en de Etrusken in Italië. Dichter bij ons deden ze een omgekeerde beweging, en verbrokkelde het land langzaamaan door het leenstelsel. Daarover meer in de cursus geschiedenis van het derde middelbaar. We fietsen heerlijk rustig door de site en stappen hier en daar eens af om rond een stoepa te wandelen of de pauwen die hier in grote getale rondwandelen te bewonderen.

We beslissen om geen gids te nemen, dus ik lees me de dagen ervoor wat in over de site. Er is een Oude stad en een Nieuwe stad, die lopen wat in elkaar over, al moet je voor het ene deel een stevige inkomprijs betalen en voor het andere niet. Het grote verschil zit ‘m in de stoepa’s. In het oude deel zijn die niet gerenoveerd en hebben ze hun oorspronkelijke bruine kleur, en in het nieuwe deel zijn ze wel gerestaureerd en weer properkes wit. Ze worden vandaag de dag ook nog steeds gebruikt als heilige plaatsen. De mensen komen in wit gekleed, bidden en offeren bloemen - Na 5 maanden reizen met beperkte garderode is ‘in het wit gekleed’ echter een onmogelijke opdracht voor ons. Het is interessant om allebei de delen te zien, want zo besef je goed hoe ruïnes eigenlijk nooit echt tonen hoe de monumenten er vroeger hebben uitgezien of werden beleefd. De eerste stoepa die we zien is de Jetavanarama stoepa, ooit het grootste bouwwerk, na de piramides in Giseh. De afmetingen zijn best wel indrukwekkend!

We fietsen ook langs de moonstone, een bewerkte halfronde stenen plaat die meestal onderaan trappen en ingangen staat, waar er een heleboel dieren in zijn gecarved, en grappige dwergjes die de trappen ondersteunen. Daarna gaat het verder langs oude tempels, kloosters en ahja, stoepa’s! De Ruwanweliseya stoepa is een witte, waar de as van boeddha zou bewaard liggen. Rondom rond staan er rijen zuilen waarvan men de betekenis niet meer kan achterhalen. Een andere is de Thuparamaya, dat was dan weer de oudste, en ga zo maar door :) in veel van die stoepa’s liggen relikwieën van boeddha; wat as, een tand, en nog wat overblijfselen. Sommige stoepa’s blenden fantastisch met de lucht erachter.

Uiteindelijk komen we ook aan bij de Sri Maha, de oudste boom ter wereld. 2000 jaar oud. Deze boom is geplant met een stekje van de originele Bodhi boom, alwaar boeddha zelf tot de verlichting is gekomen. De boom wordt liefdevol ondersteund door gouden stellingen, die samen met de boom vereerd worden.

In de late namiddag komen we terug bij het hotel en zit deze geschiedenisles erop. We reizen nog een kleine twee uurtjes verder zuidwaarts, naar Sigirya.

Liefs,